W Archidiecezji Wrocławskiej nadzwyczajni szafarze Komunii Świętej pełnią ważną posługę wspierającą kapłanów i diakonów w rozdawaniu Najświętszej Eucharystii. Posługa ta jest podejmowana w sytuacjach rzeczywistej potrzeby duszpasterskiej — szczególnie gdy wiernych przyjmujących Komunię Świętą jest wielu lub gdy zachodzi konieczność dotarcia z Eucharystią do osób chorych i starszych, które nie mogą uczestniczyć we Mszy Świętej.

Szafarze są ustanawiani przez Arcybiskupa Metropolitę Wrocławskiego i przygotowywani poprzez diecezjalne kursy formacyjne. Ich formacja obejmuje zarówno naukę teologiczną, jak i przygotowanie liturgiczne oraz rozwój osobistej duchowości eucharystycznej. Zgodnie z diecezjalnymi praktykami, szafarze również uczestniczą w dniach skupienia oraz innych spotkaniach modlitewnych i formacyjnych organizowanych w archidiecezji.

Szczególnym zadaniem szafarzy jest zanoszenie Komunii Świętej osobom chorym w ich domach, w szpitalach lub w innych miejscach, aby osoby chore mogły jednoczyć się z Chrystusem i wspólnotą Kościoła. Posługa ta wymaga głębokiej wiary, szacunku do Najświętszego Sakramentu oraz świadectwa chrześcijańskiego życia a także stanowi przejaw troski naszej wspólnoty o pełne uczestnictwo w Eucharystii każdego członka Kościoła lokalnego. starszych.

Nadzwyczajni szafarze Komunii Świętej to świeccy  – mężczyźni (w wyjątkowych sytuacjach także kobiety – zgodnie z decyzją biskupa), którzy na mocy upoważnienia biskupa pomagają kapłanom w rozdawaniu Komunii Świętej. Ich posługa ma charakter pomocniczy i nadzwyczajny – podejmowana jest wtedy, gdy brakuje kapłanów lub gdy zachodzi potrzeba dotarcia z Eucharystią do chorych i osób

Szafarz nie zastępuje kapłana, lecz działa na mocy upoważnienia biskupa, zawsze w jedności z proboszczem.

2. Duchowość szafarza

Kandydat powinien:

• odznaczać się pobożnością eucharystyczną,
• regularnie uczestniczyć we Mszy Świętej i adoracji,
• korzystać z sakramentu pokuty,
• pogłębiać życie modlitwy osobistej i rodzinnej.

Szczególne znaczenie ma postawa czci, skupienia i pokory wobec Najświętszego Sakramentu.

3. Posługa wobec chorych

Zanoszenie Komunii Świętej chorym jest jedną z najważniejszych form posługi szafarza. Wymaga:

• taktu i delikatności,
• umiejętności modlitwy z chorym,
• świadomości, że szafarz niesie samego Chrystusa, a nie tylko wykonuje czynność liturgiczną.

4. Świadectwo życia

Szafarz Komunii Świętej powinien być:

• świadkiem wiary w rodzinie i środowisku,
• przykładem życia sakramentalnego,
• osobą budującą jedność i szacunek w parafii.

HISTORIA NADZWYCZAJNYCH SZAFARZY KOMUNII ŚWIĘTEJ

1. Kościół pierwotny
W pierwszych wiekach chrześcijaństwa Komunia Święta była zanoszona chorym i nieobecnym przez diakonów, a czasem także przez świeckich upoważnionych przez biskupa. Wierni przechowywali nawet Eucharystię w domach (np. w czasie prześladowań), co pokazuje, że Kościół od początku dopuszczał pomoc świeckich w nadzwyczajnych okolicznościach.

2. Średniowiecze
Z biegiem czasu posługa rozdawania Komunii Świętej została niemal całkowicie zarezerwowana dla duchowieństwa. Wzrosło podkreślenie sakralnego charakteru Eucharystii i kapłaństwa, a udział świeckich w tej posłudze praktycznie zanikł. Komunia chorym była udzielana wyłącznie przez kapłanów.

3. Czasy nowożytne
Do XX wieku rozdawanie Komunii Świętej pozostawało wyłączną domeną kapłanów i diakonów. Zmiany społeczne, rozwój miast, wojny oraz migracje stopniowo ujawniały braki duchowieństwa, ale formalnych rozwiązań jeszcze nie było.

4. Sobór Watykański II (1962–1965)
Przełomem był Sobór Watykański II, który:

• podkreślił powszechne kapłaństwo wiernych,
• zachęcił do większego zaangażowania świeckich w liturgię i życie Kościoła,
• otworzył drogę do przywrócenia nadzwyczajnych posług świeckich.

5. Oficjalne ustanowienie posługi (XX w.)
W 1973 r. papież Paweł VI ogłosił instrukcję Immensae caritatis, która:

• oficjalnie dopuściła świeckich jako nadzwyczajnych szafarzy Komunii Świętej,
• określiła zasady ich posługi,
• wskazała, że ich rola ma charakter pomocniczy i nadzwyczajny.

Od tego momentu biskupi diecezjalni mogli ustanawiać świeckich szafarzy tam, gdzie istniała taka potrzeba duszpasterska.

6. Rozwój posługi w Polsce
W Polsce nadzwyczajni szafarze Komunii Świętej pojawili się w latach 90. XX wieku.
Pierwsze ustanowienia miały miejsce w 1990 r., a posługa szybko się rozwinęła, zwłaszcza:

• w dużych parafiach,
• w duszpasterstwie chorych i osób starszych.

Konferencja Episkopatu Polski opracowała szczegółowe wskazania i normy, które obowiązują do dziś.

7. Współczesność
Obecnie nadzwyczajni szafarze Komunii Świętej pełnią swoją posługę w wielu krajach świata. Ich obecność:

• ułatwia wiernym częstsze przyjmowanie Eucharystii,
• wspiera kapłanów i diakonów,
• jest znakiem współodpowiedzialności świeckich za życie Kościoła.

Posługa ta pozostaje nadzwyczajna, a jej celem nie jest zastępowanie kapłana, lecz troska o duchowe dobro wiernych.

Dlaczego są potrzebni?
Ich posługa ma charakter nadzwyczajny, czyli:

• gdy brakuje kapłanów lub diakonów,
• gdy liczba wiernych jest bardzo duża,
• gdy kapłan jest chory lub w podeszłym wieku,
• przy zanoszeniu Komunii Świętej chorym i starszym w domach lub szpitalach.

Nie zastępują kapłana, lecz pomagają mu, gdy jest taka realna potrzeba.

Kto może zostać szafarzem?
Kandydat powinien:

• być praktykującym katolikiem o nienagannej opinii moralnej,
• odznaczać się dojrzałą wiarą i pobożnością eucharystyczną,
• mieć ukończone zwykle 25–65 lat (dokładne normy zależą od diecezji),
• posiadać zgodę proboszcza i przejść formację oraz przygotowanie liturgiczne.

Zakres posługi
Nadzwyczajny szafarz może:

• rozdawać Komunię Świętą podczas Mszy (jeśli zachodzi potrzeba),
• zanosić Komunię Świętą chorym,
• wystawić Najświętszy Sakrament do adoracji (bez udzielania błogosławieństwa).

Nie może natomiast:

• przewodniczyć Mszy Świętej,
• udzielać sakramentów,
• wygłaszać homilii.

Strój i postawa
Szafarz pełni posługę w stroju liturgicznym określonym przez diecezję (najczęściej alba lub strój świecki z krzyżem szafarza) oraz z zachowaniem szczególnej czci wobec Eucharystii.

W Naszej parafii posługę NADZWYCZAJNYCH SZAFARZY KOMUNII ŚWIĘTEJ pełni 11 mężczyzn. Zanosimy Komunię Świętą osobom chorym w ich domach i w szpitalu Brochowskim.